Sleiti

Mmmm... Það er kalt í herberginu, kaldara en venjulega þegar ég vakna.
Ég lít út um gluggann, og veturinn blasir við mér. Fólk hlaupandi með húfur og trefla, krakkar með hor og gamalt fólk sniglast áfram í sköflunum.
Þetta er svo kósí veður. Það er eitthvað við svona "ástandsveður" sem yljar mér um hjartarætur. Napur vindurinn og dúnmjúkar snjóflögurnar þjóta hjá á meðan ég hita mér kakó í potti úr nýja pottasettinu sem mamma og pabbi gáfu mér á dögunum. Já þetta er svo sannarlega kósí.
Þangað til maður þarf að fara að skafa bílinn, hita hann upp og keyra af stað, og fatta að maður er hvorki á beinskiptum né nöglum. Það er ekki kósí.
Ég komst áfallalaust fyrsta spölinn en fattaði svo að ef ég færi mikið út fyrir þriggja kílómetra radíus væri ég ekkert í allt of góðum málum. Ég sneri því við og náði naumlega að komast slysalaust í eitt stæði við Njálsgötuna.
Það lítur semsagt ekki út fyrir að ég sé á leiðinni vestur eins og áætlað var.
Ónei.